از مخمل و ابریشم

۱۳٩٥/۸/٢

یک نفر راه را نشان بدهد

گم شدم در میان این ظلمات یک نفر ماه را نشان بدهد

هر کجا می رویم بن بست ست بلدی راه را نشان بدهد

زابلستان مکر و دستان ست شب پر است از صدای گرگ و شغال

رخش و رستم به راه افتادند یک نفر چاه را نشان بدهد

عرصه سمکوب پای اسبان ست ای وزیر عزیز بی سرباز

گیرم از این همه پیاده یکی خانه شاه را نشان بدهد

بزم و بازی نه! جنگ و جانبازی ست ظاهر قضیه خیمه شب بازی ست

خانه اش را به باد خواهد داد هر که خرگاه را نشان بدهد

ده ما کدخدا نمی خواهد مرشد و مقتدا نمی خواهد

آدمی بی بهانه می خواهد راه و بیراه را نشان بدهد

گر چه زندانی شب ستمیم پشت دروازه سپیده دمیم

چشم در امتداد انگشتی که سحرگاه را نشان بدهد

بهروز یاسمی
 
۱۳٩٤/۸/۱۳

نقش جهان

 شب ست و نقش جهان از خیالت آکنده ست

و عطر یاد تو در آسمان پراکنده ست

دلم به رعشه شبیه منار جنبان ست

درون سینه دلم مثل مرغ سر کنده ست

چه اصفهان غریبی چه شهر دلگیری

که سایه هاش به ارواح مرده ماننده ست

چرا به من کمی از صبر تو نمی بخشد

کسی که شوق تو را در دل من افکنده ست

تمام نصف جهان را پیاده پیمودم

که گفته است بیابد کسی که جوینده ست؟

غریب شهر توام بی وفا نمی پرسی

که آن مسافر سرگشته مرد یا زنده ست؟

مرا به آن طرف خود ببر پل خواجو

که این طرف همه از بی وفایی آکنده ست

زلال عشق تو زاینده رود نیست که باز

شبانه خشک شود عشق رود زاینده ست

*

سفر تمام شد و ماجرا تمام نشد

که عشق در دل عاشق همیشه پاینده ست

 

اصفهان 15 آبان 93

بهروز یاسمی
 
۱۳٩٤/۳/٢

هوای رهایی

به جز هوای رهایی به سر نداشته باشی

هوس کنی بپری بال و پر نداشته باشی

میان معرکه عمری پلنگ باشی و حالا

برای هیچ آهویی خطر نداشته باشی

خطر که هیچ وجودت تمام بود و نبودت

اثر نداشته باشد اثر نداشته باشی

تمام شب به تماشا به ماه چشم بدوزی

ولی برای پریدن جگر نداشته باشی

شب این شب ظلمانی احاطه ات کند اما

دو چشم شب شکنِ شعله ور نداشته باشی

خلاصه کرک و پرت را زمانه ریخته باشد

تو از غرور خودت دست بر نداشته باشی

نگو که از تو گذشته - اگر چه مثل گذشته

هوای خون و خطر آن قدٓر نداشته باشی-

ولی پلنگ پلنگ ست اگر چه خسته و تنها

اگر چه چیزی از آن شور و شر نداشته باشی

بهروز یاسمی
 
۱۳٩۳/٩/۱

ادای دینی به شاعران شهیر کرد
             شاکه و خان منصور 
 
سه‌رده‌واس بانکووڵ! سه‌رده‌واس بانکووڵ!
ئه‌ێ وجاخ کوور ئه‌ێ میلکان چووڵ

ئه‌ێ کیوه‌ێ به‌رزیگ هه تووز و ته‌می
ئه‌و که‌ڵه چه‌نێ وه پیدا نه‌می

ئه‌و که‌ڵ هیول هه‌فده ساڵانه
فرشته‌ێ به‌خت کورده ماڵانه

ئه‌و بریوه پیه‌نه ئه‌و ده‌م چیو قه‌نه
دل له جێ به‌ر دل له جێ که‌نه

ئه‌و گه‌رده‌ن به‌رزه ئه‌و بژانگ شووره
له ژیرو خه‌ن له ژیره‌و نووره

ئه‌و ئه‌بروو پیوه‌ن ئه‌و که‌مان داره
ئه‌و تیر وه‌شن که‌مان ئه‌وشاره

ئه‌و ده‌ێ م ئه‌ل پیچه ئه‌و یه‌قه وازه
ئه‌و بالا به‌رز  که‌مه‌ن درازه

وه قول شاکه ئه‌و وه‌ێ له وه‌ره
ئه‌و گره‌ێ ئاگر له جه‌سه ده‌ره*
 
سخمه‌ێ سکه دووز سه‌وز سوورانی
کونه‌ێ که‌ل پووس گه‌وراێ گوورانی

د ره‌دیف ره‌سن داس له ناو قه‌‌ێێ
گریه‌ێان داگه له بان به‌ێێ

زلفه‌یل لیوولێ خسگه وه شانا
"شکرانم پید بوو که‌س سر نه‌زانا"١

که‌وی گرده‌نی کفتگه ئه‌و ده‌ر
"شکرانم پید بوو بینای بان سه‌ر"٢

خان مه‌سیور ها کوو ئێ که له بیونێ
شاکه کل بکه‌ێ  له شوون و نیونێ

خان مه‌سیور وه‌تم هه‌م که‌فته‌و هیوورم
بیس و چوار ساله له‌ێ شاره  دیوورم

شار مناڵی! شار بازییم
شار سه‌ر به‌رزی و سه‌رفه‌رازییم

شار برایلم شار دووسه‌یلم
شار عشقه‌یلم شار بووسه‌یلم

شار شادی و شار شیوه‌نم
هووره چره‌یل چه‌مه‌ری خوه‌نم

شار شیرینم شار شارانم
مڵک و ماواگه‌ێ جار جارانم

بیس و چوار ساڵه لی شاره نیم
م دی م نیم ئه‌نیو م کیم؟

نه خان مه‌سیوورم نه «میرنه‌ورووزم»**
په‌ره ی بنیوسم له حاڵ و رووزم

ویڵ وه‌یلانێ له‌ێ ناو شاره‌یله
گرفتار ناو گرفتاره‌یله

ته نیاێ بێ که‌س بێ هاو نشینێ
بی ده‌دس بێ پاێ بێ دنیا و دینێ

دار بێ سایه‌ێ  بێ به‌رگ و بار‌ێ
له پای نه نیشتن ئیل و ته بار‌ێ

تیول ئه‌لکه‌نیاگ فره دریاگێ
جار وه‌رهه‌لای یه‌ێ شه‌و خوریاگێ

دار کولوور له ناوه‌و چووڵێ
بار د دنیا له بان کووڵێ

شاکه! یه حال براگه‌ێ تنه
ته‌نیا م نیم گشتێ چیو منه

زه‌یومان سیه و کیوه‌مان که‌وه
که‌سێ نیه‌زانی رووژه یا شه‌وه

هام‌شوو نه‌ێریم بری برانه
سال تاعوونه سال قرانه

له‌ێ ملکه نیه‌خێ مینگه‌نوار‌ێ
ئاسمان ئه‌ور که‌ێ وه‌لی نیه‌وار‌ێ

لافاو که‌فته‌و رێ وه‌لی له ماڵان
نه‌که‌فته‌و بان کووره گڵاڵان***

کووره گڵاڵان کوورو لاڵ مه‌نن
کوورپه مناڵان هه مناڵ مه‌نن

مه‌ر خوداێ ره‌حمان خوه‌‌ێ بکه‌ێ کار‌ێ
تا ئه‌ورێ بایدو تیه‌وێ بوار‌ێ

تیه‌و‌ێ بوارێ دنیا بشورێ
ئێ ته‌پ و تووزه له‌ێره بتوورێ

ئێ شه‌وه زڵفێ بخه‌ێ وه پشتا
خوه‌ر ئڵا‌ێ له بان سه‌ر مانشتا

منی له شار غه‌ریبی بامه‌و
گیا سه‌وز بکه‌ێ وه ده‌م پامه‌و

سووسه‌ن بچرێ ئه‌و سه‌ر نساران
وه تِ مزگانی هاته‌وه یاران****

 
                             ٢۵/٧/٩٣

١و٢ خان مه سیور
*کی گره‌ێ ئاگر له جه سد وه ردا؟
                         خان مه سیور
**شاعر لری گو و مشهور دهلرانی
*** کووره گلالان لافاو گرته وه ر؟
                                  شاکه
****سووسه ن گول چری ئه و سر نساران
        وه ت مزگانی هاته وه یاران
              خان مه سیورو شاکه

بهروز یاسمی
 
۱۳٩٢/۱۱/٢٠

شاعر درباری

 شب نام تو ناخواسته آمد به زبانم

 شد شان پر از شهد و عسل صبح، دهانم

 حتما تو گذشتی باز از کوچه پایین

 بیخود که نرفته ست به بالا ضربانم

 این حال خوش از عطر عبور تو اگر نیست

 از چیست که سر می رود از خون شریانم؟

 بگذار که موهای تو در باد برقصند

 تا کم نشود یک سر مو از هیجانم

 من منتظرم تا تو بیایی و همیشه

 از دست خیال تو خودم را برهانم

 تا کی بنشینی توو هی اشک بریزی

 تا کی بنشینم من و هی شعر بخوانم

 (بس می کنم از گفتن این پرت و پلاها

 تا تلخ نشه کام تو از طعم غزل هام

 من شاعر درباری چشمای تو هستم

 حاشا که بگیرم بجز از چشم تو الهام)

 از دست من و شعرم اگر چشم تو خیس ست

 لعنت به من و شعر من و دست و زبانم

 من شعر نگفتم که تو را گریه بگیرد

 بگذار بخشکد- به درک- طبع روانم!

 

 

بهروز یاسمی
 
۱۳٩٢/٦/٢٠

بیمارستان

ناخوش شده ام درد تو افتاده به جانم

باید چه بگویم به پرستار جوانم؟

باید چه بگویم؟ تو بگو، ها؟ چه بگویم؟

وقتی که ندارد خبر از درد نهانم؟

تب کرده ام اما نه به تعبیر طبیبان

آن تب که گل انداخته بر گونه جانم

بیماری من عامل بیگانه ندارد

عشق تو به هم ریخته اعصاب و روانم

آخر چه کند با دل من علم پزشکی

وقتی که به دیدار تو بسته ضربانم؟

لب بسته ام از هرچه سوال ست و جواب ست

می ترسم اگر باز شود قفل دهانم-

این گرگ پرستار به تلبیس دماسنج

امشب بکشد نام تو از زیر زبانم!

می پرسد و خاموشم و می پرسد و خاموش...

چیزی که عیان ست چه حاجت به بیانم*

 

 

*باز گویم که عیان ست چه حاجت به بیانم

                                               سعدی

بهروز یاسمی
 
۱۳٩٢/٢/۱

مانده ام مات مانده ام حیران

مانده ام مات مانده ام حیران

مانده ام با خودم چه کار کنم

مثل یک گردباد سرگردان

می روم از خودم فرار کنم

 

می روم! باز می رسم به خودم

چه کنم با خودم کجا بروم؟

دور باطل، تسلسل باطل

بازگردم دوباره یا بروم؟

 

مثل ماهی سیاه کوچولو

گیرم از بسترم زدم بیرون

کوسه های دهن گشاده مرا

در ارس می خورند یا کارون

 

فرض کن یک پرنده بازم

فرض کن یک پرنده آزاد

همه جا آسمان همین رنگ ست

ورزقان، قائنات، شین آباد

 

من ولی آدمم زبان دارم

می توانم تو را صدا بزنم

(ای خدای بزرگ بی همتا)

داد خود را به کی؟ به کی ببرم؟

حرف خود را کجا؟ کجا بزنم؟

 

هر چه دردست بر سرم آوار

هر چه خون ست در دلم جاری

پرم از رفت و آمد اشباح

در شبی از جنون ادواری

 

باز گردم به اول شعرم:

مانده ام مات مانده ام حیران

مثل بهت غریب سارینا1

مثل لبخند پرپر سیران2

 

1و2: نام دختران دانش آموز درگذشته در آتش سوزی دبستان شین آباد

 

بهروز یاسمی
 
۱۳٩۱/۱۱/۳

جوابیه غزل خداحافظی

مباد آنکه بگویی تو را خداحافظ

بگو سلام عزیزم چرا خداحافظ

تو قول داده ای از ابتدای صبح سلام

که هیچوقت نگویی تو را خداحافظ

نمی روم! بروم نیز باز خواهم گشت

کدام عشق به هم خورده با خداحافظ؟

شبی که آمدم از تو اجازه نگرفتم

چگونه می روم امروز با خداحافظ؟

اگر کسی که تو را دوست دارد آمد و گفت

درست در وسط ماجرا خداحافظ-

و یا گذاشت و بی هیچ اشاره رفت و نگفت

خدا نگهدار بدرود یا خداحافظ-

چه می کنی؟ نه خدایی بگو چه می گویی

خوش آمدی؟ به سلامت؟ چه؟ ها؟ خداحافظ؟

نمی شود که بگویی به آنکه داشته ای

از او فقط سری از هم سوا خداحافظ

در این زمان که پر است از هوای عشق سرم

چرا عزیز دلم بی هوا خداحافظ؟

به جز سلام نمی گویم و نمی دانم

تو گفته باشی اگر بارها خداحافظ

 

* ای آفتاب به شب مبتلا خداحافظ

  غریبواره دیر آشنا خداحافظ

                                   خودم

بهروز یاسمی
 
۱۳٩۱/٧/٢٢

دوباره دور شدم از تو دورتر حتی

                 

دوباره دور شدم از تو دورتر حتی

از آسمان به زمین نیز بیشتر حتی

 به هر کجا بروم روبروی من هستی

فرار از تو محال ست با سفر حتی

 "هوای کوی تو از سر نمی رود ما را"1

غریب و بی کس حتی و دربدر حتی

 من از تو شکوه ندارم نمی توانستم

اگر نگاه نکردم به پشت سر حتی

 کجاست گوشه ای از آسمان خوشرنگت

که در بیاورم از شوق بال و پر حتی

 بخواه تا نرسیده عنان بگردانم

اگر چه می شوم آنجا غریب تر حتی

 "من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب"2

اگر به پام بریزند سیم و زر حتی

 درخت جنگل خویشم اگر فرود آرند

به جان ساقه سرسبز من تبر حتی

 تبر که هیچ برایم برادران غیور

به قصد قتل ببندند اگر کمر حتی

 من از تو ای وطن خوبم ای دیار عزیز

جدا نمی شوم آسان به ترک سر حتی

 

1و2: حافظ

سائوپائولو  10 فوریه 2011

 

بهروز یاسمی
 
۱۳٩۱/٤/٢٧

عشق بهتر بود یا تحصیل؟

 

روزها روزهای خوبی بود

بخشی از ماجرای من بودی

از میان تمام شاعرها

عاشق شعرهای من بودی

 

بوی اردیبهشت می امد

باغ ما تازه داشت گل می داد

گل نام تو لحظه ای حتی

از لب مادرم نمی افتاد

 

من سرم توی درس و مشقم بود

مادرم گفته بود زیبایی

آمدی مشق هام شعر شدند

مادرم گفته بود می آیی

 

آمدی زندگیم ریخت به هم

گم شدم در ترنم تنبور

گردباد غزل به هم پیچید

بیخ و بنیان جزوه کنکور

 

تو به شعرم علاقه مند شدی

من به چشمت علاقه مند شدم*

رفته رفته به عشق تن دادم

از سر زندگی بلند شدم

 

از سرم شوق درس و مشق پرید

دشمن خونی کتاب شدم

مثل آوار هر چه اندوه ست

بر سر مادرم خراب شدم

 

"تو" پذیرفته شد به دلخواهت

"من" پناهنده شد به تنبورم

تو پس از هفت سال برگشتی

من هنوز از سران کنکورم!

 

               این بود انشای من!

 

* و رفته رفته به چشمت علاقه مند شدم

                                 علیرضا سپاهی

بهروز یاسمی
 

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]

خانه
آرشيو
پست الكترونيك

پرشين‌بلاگ